حق مهدوی‏کیا یک بازی خداحافظی بزرگ بود

[hamedss]

حق مهدوی‏کیا یک بازی خداحافظی بزرگ بود

[Only registered and activated users can see links]

قهرمان، همیشه قهرمان است و تاریخ مصرف ندارد

اما متاسفانه در ایران رسم نادرستی بر جای مانده که فقط قهرمان زنده را عشق بدانیم. مهدی مهدوی‏کیا شماره 2 دوست داشتنی فوتبال کشورمان بخاطر آن گل زیبا به آمریکا، بخاطر گل‏های تماشایی‏اش به چین در دالیان، بخاطر درخشش خیره‏کننده‏اش در جام ملت‏های آسیای 2004، بخاطر پاس گل‏ها، بخاطر فرارها و استارت‏های مثال‏زدنی‏اش قهرمان ما است و در 13 سال حضور در تیم ملی بارها دل میلیون‏ها ایرانی را شاد کرد و از همه مهم‏تر بخاطر رفتار و کردار پهلوانی‏اش محبوب میلیون‏ها ایرانی در سرتاسر دنیا بوده و هست.
اما همین بازیکن محبوب ما با غم و اندوه از تیم ملی وداع کرد و در نامه‏ای این تصمیم را رسمیت بخشید. ناراحتی مهدوی‏کیا یکی بخاطر عدم صعود به جام‏جهانی 2010 آفریقای جنوبی و محروم شدن از حضور در سومین جام‏جهانی خود و دیگری بخاطر تهمت‏هایی است که به ملی‏پوشان باتجربه از جمله او و علی کریمی وارد کرده‏اند. آیا واقعاً بازیکن بزرگی همچون مهدوی‏کیا که سال‏های زیادی برای تیم ملی کشورمان زحمت کشیده باید اینچنین با غم و اندوه از تیم ملی وداع کند؟ آیا امکان برگزاری یک دیدار خداحافظی باشکوه برای بازیکنان ارزنده تیم ملی کشورمان وجود نداشت؟ هنوز خداحافظی باشکوه مهدوی‏کیا از تیم فوتبال هامبورگ را فراموش نکرده‏ایم، جایی که مهدی ما روی دوش رافائل ون‏درفارت ستاره هلندی آن زمان هامبورگ به سمت هواداران متعصب این تیم رفت و مورد تشویق بی‏امان آن‏ها قرار گرفت. مهدی در آنجا نماینده شایسته‏ای برای فوتبال کشورمان بود که اینچنین وداع باشکوهی با هواداران هامبورگ داشت اما ما برای ستاره فوتبال کشورمان چه کاری انجام دادیم؟ جز اینکه برچسب وطن‏فروشی بر او چسباندیم چه کار دیگری انجام دادیم؟
تاریخ فوتبال ایران نشان داده که پرافتخارترین فوتبالیست‏های ما هیچگاه بطور رسمی و باشکوه از تیم ملی خداحافظی نکرده‏اند. حتماً سرنوشت احمدرضا عابدزاده، عقاب آسیا و علی دایی، آقای گل فوتبال جهان را بعد از خداحافظی از تیم ملی به یاد دارید پس اکنون نیز توقع از مسئولان ورزش و فوتبال که تنها به منافع سیاسی و اقتصای خود می‏اندیشند، بی‏جاست.

حق مهدی مهدوی‏کیا یک بازی خداحافظی بزرگ بود، یک روز بزرگ برای یک بازیکن بزرگ اما افسوس که ... .
منبع ([Only registered and activated users can see links])

[MAHDI_ITALIA]

واقعا با این حرف ها موافقم. هیچ کدوم از بزرگان فوتبال ما در چند سال گذشته انطور که شایسته بود از فوتبال ملی خداحافظی نکردند

[ALi ReZa]

یاد خیابانی به خیر : مهدوی کیا هست و دروازه امریکا ...
میتونه گل دوم ما باشه:29:
نامه خداحافظیش رو دیدین :27:

اینم یه مقاله از سایت گل :
خداحافظ ستاره ، خداحافظ رفيق

سایت گل- انگار كه رفقايم بودند اما خب رفاقتي بين مانبود.همسن وسال هم بوديم اما آنها ستاره شدند ومن يكي از آنهايي كه درباره ستاره ها مي نويسند.انگار رفقايم هستند چون وقتي قرار است كمتر از آنها بنويسم يا حرفشان را وسط بكشم دلم مي گيرد چرا كه ديگر نمي خواهند نزديك ذهن ما باشند.وقتي قرار است نباشند كم كم رفاقت ما هم كمرنگ مي شود تا جايي كه اين وسط ما مي شويم رفيق بي معرفت چون قرار است خداحافظ بگويند و آن وقت حتما روي تصويرشان را كه در ذهنمان نقش بسته غبار فراموشي خواهد پوشاند.
داستان سه تفنگدار
سال 76 مثلثي كه دوست داشتم همه ستاره هاي پرسپوليس بودند و طبيعي بود كه به قول روزنامه هاي خودمان جزو «اركان اصلي تيم ملي »هم باشند.حامد كاويانپور،علي كريمي و مهدي مهدوي كيا آن روزها فوتباليست هاي شاخصي بودند كه مي شد حداقل براي ده سال روي آنها حساب كرد.در مورد هر سه نفر البته پيش بيني هاي طرفداران فوتبال درست درآمد،هر سه نفر جزو بهترين هاي پرسپوليس و خوبهاي تيم ملي شدند آن هم وقتي كه فقط 19،20 سال سن داشتند. حامد قبل از جام ملت هاي 2004 بد شانسي آورد و رباط صليبي پاره كرد. انتخاب هاي خوبي هم نداشت،الوصل و كايسري اسپور تركيه خرابش كردند.مهدي از همان اول اما راهش را پيدا كرد.هنوز شماره پيراهنش در پرسپوليس يك رقمي نشده بود كه راه آلمان را پيش گرفت،هر چند اين اتفاق بزرگ يك دليل روشن داشت.مهدي در جام جهاني بازي كرده بود و گلش را ورزشگاه ژرلان خوب به ياد دارد.از گلش قشنگ تر آن فريادش بود.هيچ يادمان نرفته،آقاي موشك چند ثانيه بعد از شكست كيسي كلر در مصاف رودررو تازه فهميده بود به آمريكا گل زده.سرعتش يكهو دو برابر شد و فريادش بلند تر.
مهدی مهدوی کیا
قبل از آنكه موشك صدايش كنيم يك جوان 17 ساله بود كه با ابروهاي به هم پيوسته مشكي شماره 17 پرسپوليس را مي پوشيد،او جانشين فرشاد آقاي گل بود،آقاي گل نشد بعدا اما نزديك بود آقاي پاس گل شود آن هم نه در پرسپوليس بلكه در بوندس ليگاي آلمان.اول بار در ورزشگاه آزادي تعريفش را شنيدم وقتي توپ از دست حميد رضا بابايي گلر جوان پلي اكريل افتاد و پسرك 17 ساله مثل جت خودش را به توپ رساند و لحظه اي بعد فرياد «گل...گل....گل»كشيدم.با اين حال خاطره زيادي از مهدي در پرسپوليس نماند الا آن گل تميز در دربي 76 وقتي چيزي حدود 50- 40 متر رضا حسن زاده را دنبال خودش كشاند و با يك بغل پا ورزشگاه را به آتش كشيد. مهدي بعدا در هامبورگ روي توماس دال را كم كرد و بعد از اووه زيلر بزرگ، محبوبترين بازيكن تاريخ HSV شد.اينجا در ايران خودمان هم محبوب بود و محبوب ماند .بيشتر البته محجوب بود.آنقدر دندانش شكست و براي تيم ملي بازي كرد تا در كمپ،جوان تر هاي تيم ملي صدايش كنند«آقا مهدي». در مالزي وقتي پنالتي را به مشت هاي لي وون جائه كوبيد سرنوشت را پيش كشيديم چون آقا مهدي محبوب بود و بيشتر از آن محجوب.اين اواخر هم كه خوب بازي نمي كرد به جوان تر ها ترجيحش مي داديم. مي گفتيم چه فرقي دارد صغر سن گرفته و واقعا متولد 53 است؛خوب و با شعور بازي مي كند، شخصيتش فوق العاده است و كلاس تيم ملي را بالا مي برد.آقا مهدي بعد از بازي صد و يازدهم گفت «من نيستم».ناراحت شديم اما دوست داريم باز هم با هم رفيق باشيم.آنقدر كه فراموشش نكنيم.
علي كريمي پاشاكي
نفر سوم از آن مثلث محمد علي كريمي پاشاكي است متولد آبان 57 ،آنكه واليبال ساحلي را بيشتر از فوتبال دوست دارد اما در دومي آنقدر خوب است كه مي شود جادوگر صدايش كرد.مي گفت مي خواسته با پارتي بازي برود جام جهاني اما ايويچ راه نداده ولي همين آقا با آن استوك هاي قرمز رنگ در پيستون چپ ،فينال بانكوك را به ياد ماندني كرد تا با زبان فوتبال بگويد حداقل حقش بود مسافر جام جهاني باشد. قيچي بغل دربي سال 79 يا آن گل اروپايي از وسط زمين به بهزاد غلامپور جزو همان لحظه هاي نابي است كه در حافظه فوتبال ايران جايي درست وحسابي براي خودش پيدا مي كند.روي Youtube نمايش هاي رشك برانگيزش قابل مشاهده است؛آنجا كه فيليپ مكسز را به هم مي پيچاند يا كم مانده پاي بالاك را بدهد دستش از بس كه سر توپ مي زند. علي در الاهلي جادوگر شد تا وقتي به بايرن رفت و با آن پيراهن طلايي رنگ در بازي اولش گل زد هيچ كس زياد متعجب نباشد.او نيز درست مثل مهدي بازيكن سال آسيا شد،با كت وشلوار چند هزار دلاري توپ طلا را گرفت بدون اينكه لبخندي به لب بياورد.سران AFC اصرار مي كردند توپ طلا را بالا بگيرد تا فرم عكس هايش هماني باشد كه هر سال ستاره هاي قاره تكرار مي كنند اما پاشاكي در جواب آنها گفته بود:«دستم درد مي كند،نمي توانم بالا ببرم!» او فوتباليست فوق العاده اي بود،هست.آنقدر كه مدام پيش خودمان تكرار مي كنيم«حيف قدر خودش را ندانست».
علي هم در عدد 110 متوقف شد .در يك اقدام از قبل هماهنگ نشده با مهدي در يك شب از شب هاي ابتدايي تابستان 88 او هم گفت:«من نيستم»تا رفقايم دو برابر فكرم را مشغول خود كنند.باز هم بايد بگوييم، حيف و دوباره حيف. علي ومهدي بيشتر از ده سال به ما «لذت» هديه دادند،لذتي كه شيريني اش با تلخي خداحافظي شان كم نمي شود.آقا مهدي،داش علي، ما رفقاي بي معرفتي نيستيم.شايد شما كمي زيادي منطقي هستي و بي معرفت كه اينطوري در 30 يا 32 سالگي رفاقت را تمام مي كني.شايد هم توقع ما از رفاقت اين مدلي كمي بالا رفته باشد.

[sinaoneal]

به نظر من این 10 سال پس از جام جهانی 98 ننگین ترین دوره ی تاریخ فوتبال ایران است که در آن از تهمت و دروغ گرفته تا فساد و باند بازی سراسر فوتبال را فرا گرفته است به نظر من اگر تحول عمیقی در ورزش به خصوص فوتبال کل نگیرد این سیر سقوطی فوتبال ادامه خواهد داشت برای درک عمق این فاجعه بایدبه مسئله ی خداحافظی بهترین بازیکنان ایران در این برهه ی زمانی نگاهی بکنیم واقعا امسال کریمی ها و مهدوی کیا ها و هاشمیانها حداقل در 10 سال آینده نخواهند آمد به راستی که ما بعد از علی دایی و هاشمیان دیگر یک مهاجم شش دانگ نداریم بعد از مهدوی کیا یک مدافع سرعتی و تکنیکی نداریم بعد از کریمی بازیکن خلاق که در حداقل زمان نتیجه ی بازی را عوض کند نداریم

[Terry]

اینا برای اسطوره ی فوتبالشون بازی خدا حافظی نمی زارن دیگه مهدویکیا جای خودشو داره

[manchester7]

این فقط مهدوی کیا نیست که باید براش بازی خداحافظی گرفته شه
علی کریمی علی دایی خداداد عزیزی اینا هم باید یه بازی خداحافظی باشکوه براشون گرفته شه باز دم پرسپولیس گرم یه بازی ابرومندانه واسه عابدزاده بگزارکرد

[InTeR mIrIfIcA]

متعصفانه فقط مهدوي كيا نيست! كلا سران فوتبالي ما شعور و فرهنگ ورزشي ندارن و از اينها هم انتظاري بيشتر از اين نيست...

[Loverboy]

همیشه به اون جمله ای که تو امضام دارم ایمان دارم که این تیم ملی لیاقت این بازیکنان رو نداره . دیگه باید اینا برن خجالت بکشند که اسم چنین بازیکنایی رو بخوان بیارن . همه میدونن کی وطن فروشه کی نیست چون همدیگه رو خوب میشناسیم و من میگم که بهتر که براشون بازی خداحافظی نذارن چون تهمتهایی که بهشون زدن اوج بی ایاقتی و ماست مالی کردن خراب کاریه خودشونو میرسوند . فقط میتونم بگم که :

درود بر یاران سبز تیم ملی ! این تیم ملی لیاقت شما را ندارد

[ss_ss gahreman]

من میگم که حتی اگر به قول loverboy بهشون تهمتی بزنن باید براشون یه مراسم بزرگی رو بگیرن با چند تا تیم بزرگ

مگه این عرب ها بهتر مونن؟؟که برای یه بازیکنی که فقط 2 . 3 تا گل میزنه براش چه مراسمی میگیرنو........

این بازیکنان بزرگ مثل کریمی مهدوی کیا..... خیلی توی تیم ملی زحمت کشیدن یادشون که نرفته اون گل های حساس مهدوی کیا .:53: